Эркинликлар камаяётганидан далолатми? Муносабатлардан бирида "Лекин албатта алам қилади, эркинликлар камаяётганидан далолат — менимча", деб ёзилипти. Мен бундай деб ўйламайман, аниқроғи шунга умид қиламан. Чунки, масалан 2016 йил майида қоп-қора замон энг қуюқ тундлашган бир пайтда "Аэропорт" спектаклининг намойиши бўлган. Бу ўша режимга нисбатан очиқча манифест эди. Лекин премьерадан аввал мелисага 37- йил стилида чақув бўлганини эслай олмайман, ваҳоланки, ҳаммма сиёсий хушёр эди. Сал аввалроқ, Илҳомга биринчи марта тушган мухлислардан "Семь лун" ёки "Подражания Корану"ни кўриб, шундай репертуарни Ўзбекистонда қўрқмасдан тайёрлаш, кўрсатиш мумкинми, деган саволларни эшитганман. Балки у пайтда цензорлар театрга тушмагандир. Лекин цензорлар ҳозир ҳам театрга тушишига ишонмайман. Ўзи цензор аҳли театрни тушунишини тасаввур қилиш қийин. Умуман ўзи ижодий меҳнат, у театрми, тасвирий санъатми, ҳайкалми ёки бадиий китобми, доим душманларига, ашаддий танқидчиларига, тақиқловчиларига эга бўлади. Аввалги замонларда давлат асосан цензор сифатида майдонда турган. Замонлар ўзгарди. Давлатнинг ҳозирда вазифаси ижодий меҳнатни асрашдан, ҳимоялашдан ҳам иборат. Цензорлардан ҳам. Тақиқловчилардан ҳам.