Болам, жоним болам, бу гўзал ҳурлик, унутма, бу ҳурлик тўралган кунни! "1996 йилнинг март ойида Россия Давлат Думаси собиқ Иттифоқни амалда тиклаш тўғрисида бемаъни қарор қабул килди. Республикамиз аҳолиси ўтиш даври қийинчиликларига қарамасдан Дума қарорига кескин норозилик билдирди. Асаблар таранг тортилиб, чатнаб турган ўша кунлари биз пойтахтимиздаги "Алпомиш" спорт саройи орқасида жойлашган касалхонага Шавкат Раҳмонни йўқлаб бордик. Шавкат ака анчадан бери бетоб эди; у хийла узини олдириб қўйган булса-да, лекин руҳан бардам эди. Хонада келинойимиз Манзура опа Шавкат ака билан бир нималар тўғрисида гаплашиб утирарди. Ҳол-аҳвол сўраганимиздан сўнг: - Думанинг қарорини эшитдингларми? - деб сўради Шавкат ака. - Эшитдик. - Ҳозир Манзура опангиз билан шу ҳақда гаплашиб ўтиргандик... - Шавкат ака шифтга қараб бирпас жим қолди. Сўнг, фикрини жамлаб олди, шекилли, яна гап бошлади: - Агар мустақилликни қурол билан ҳимоя килиш зарур бўлса, мен кўнгилли бўлиб жангга жўнайман... Ўғлим ҳам боради... Сизлар ҳам борасизлар... ҳамма бориши керак... - Албатта, дедик. - Бир юзу ўттиз йилдан сўнг қўлга киритилган мустақиллигимизни осонликча бериб қўймаймиз, - деди Шавкат ака муштларини тугиб. - Майда-чуйда гапларни бир четга йиғиштириб қўйиш керак. Асосийси - мустақиллик... Уни қўлдан бермаймиз..." Раҳмон Қўчқор ва Набижон Боқийнинг шоир Шавкат Раҳмон ҳақидаги хотираларидан.