Давлат банкларини, токи улар хусусийлаштирилмас ва самарали мулкдорга эга бўлмас экан, менежментини ўзгартиришдан, юқори лавозимли раҳбарларини четга олиб бориб ўқитиб келишдан, бир неча юз минг долларлик чет эллик экспертларни маслаҳатчиликкка таклиф этишдан, бир-бирига қўшиб юборишдан, қайта молиялаш ставкасидан паст ставкада кредит беришни чеклашдан, капиталига юзлаб миллиард сўм киритишдан (давлат банклари капитали оширилаётганда ҳаёлга фақат гиёҳванднинг дозасини ошириш ёки пулни ўчоқда ёқиш каби аналогиялар келади холос), янги ва янги соғломлаштириш дастурларини тузишдан, бир неча миллиард сўмга логотипини ўзгартиришдан ва ҳатто қурбонлик қилиб қонини банк биноси пойдеворига суришдан ҳам фойда йўқ.