Тан олинг, "ўзбекмисан, ўзи" деган луқмани дағдаға, киноя ё риторик савол қабилида кўп эшитгансиз. Аксар ҳолларда бу кучлироқ томондан хуқуқингизни, ҳақингизни, улушингизни талаб қилган вақтда юз беради ва "хўп ака, хўп хўжайин, минг бор узр" деб кетмаган бўласиз. Нима, ўзбек бўлиш - индамай бўйин эгиш, айтганни қилиш, савол бермай рози бўлиш деганими? 155 йил бурун Тошкент қамалида иштирок этган ва кейин уни машҳур қилган "Жаноб Тошкентликлар"ни ёзган Салтиков-Шчедрин ўзбеклар деганда ош ва бозорни кўз олдига келтириш лозимлигини ёзади. Эътибор беринг, босқинчи бўлсаям, ўзбек сифатини таърифлашда бўйсуниш буларнинг характерида бор, деб ёзмаяпти. Унда хўп бўладичиликни ўзбекчилик характерига қачон ўзлаштириб олдик? Совет давридами ё кейинги эпохада? Каналга уланиш: @the_bakiroo